مک پک دونده

آن روزها که نامش را شنیدم و هانری میشو را با او شناختم، از عظمت اندیشه و آثارش چیزی نمی‌دانستم؛ مثل اقیانوس بود و سال‌ها طول کشید تا تنها جغرافیا و وسعت کارهایش را تصور کنم.
بعضی‌ها در خاطرات آدم نقش ستون را دارند. وقتی می‌روند، گوشه‌ای از وجودت می‌ریزد و دیگر هرگز ترمیم نمی‌شود. مثل گوشه‌ای از یک عمارت که خراب می‌شود و هیچ‌کس نمی‌تواند تعمیرش کند؛ تنها درش را می‌بندند تا روز پایان.

از بخت خوبم بود که او را شناختم و خواندم؛ که بخش عظیمی از زندگیم بود و هر روز بیشتر کشف می‌شد... ولی امروز که خبر رفتنش را شنیدم، گوشه‌ای از سقف خاطرات خراب شد روی سرم. از آن لحظه‌ها که دیگر طاقت نمی‌آوری و دلت می‌خواهد بنشینی به حال خودت، این مملکت، این سه دهه‌ی کوفتی و نحس که عمر نسل ما بود، به حال این همه تنهایی، برای ندیدن بیژن الهی، گریه کنی.

چندماه بود که کم و بیش دنبال نشانی از او بودم. درست همین وقت‌هاست که فکر می‌کنی حالا وقت هست. پس آرام می‌گردی، عجله نمی‌کنی، دیر می‌رسی.... مرگ زودتر از تو می‌رسد. بیژن الهی می‌رود.

«پرنده‌ی خود به باد در داده، دیدنی‌ساز باد بود و می‌نمایاند تا کدامست سوی باد... بادی که آتش یاقوت را بر انگشت تو می‌خاموشد.

پس با همین خموشیده، با همین نگین،

نامه را سر به مهر نمای!

« نفیر زمستانی، شعر دیگر، کتاب اول،1347»

با یاد آن علامت سؤال که سال‌ها جای عکس‌تان در ذهنم بود، به احترام زندگی پربارتان، به شما تعظیم می‌کنم و به امید آن‌که دوازده سال بعد پیش شما، کم‌تر کوچک باشم، آن نامه را دوباره می‌نویسم.