سرودی برای تنهایی
به حبیب رؤیائی

هوشنگ بادیه‌نشین


تالار زندگی را
کنسرت روزها و شب‌ و شادی و غم است
در ازدحام سالن موسیقی
(سقفی که چلچراغش خورشید و ماه‌هاست)
                                                              انسان چقدر تنهاست


هر لحظه با ترانه‌ی زرین یادها

آن قایق شکسته‌ی با باد رفته‌ای
بر صخره‌ی کبود زمان داستان ماست:
-    موجی ، شبی، غریقی، از یاد رفته‌ای

ما عابران آتش، ما آن

                               سیاوشان
                 وقتی که راه تیغه‌ی خنجر بود
                 وقتی که تا ستاره و خورشیدها و ماه
                 بن‌بست بود راه
                 انسان برای انسان سنگر بود

آه، از زمان

                و آه...
خمیازه‌ای و خوابی، اشکی و ماجراست
                                                       دنیا چقدر تنگ است
                                                       انسان چقدر تنهاست!